Leonardo (2 oktober 2009)

Een romantisch etentje. Kaarslicht. Een wijntje. Een compliment voor de keuze. Een kus op een hand. Een streling over een arm. Een servet dat valt en onhandig wordt opgeraapt. Bang de betovering te verbreken. Fluisterende minnewoordjes. Kleine hapjes. Een boertje verborgen achter licht opgeblazen kleurende wangen.
En dan vraagt ze hem opeens wat voor kleur ogen ze heeft. Kaarslicht. Hij buigt zich over de tafel naar haar toe en kijkt. De poppetjes in de schaduw zonder kleur. Bloedmooi, antwoordt hij. Onzeker.
Zij buigt zich over de tafel naar hem toe. Een zoen. Hij kijkt in haar ogen. Groen.

Dit is de Leonardo dining table, ontworpen in 2006 door Olivier Grégoire en Bertrand Clerc. Grégoir noemt Leonardo op zijn website een ode aan de liefde.
Ik kan het wel met hem eens zijn. Het heeft iets van een momentopname. Iets van, net zaten ze hier nog. Je kunt hun aanwezigheid nog voelen.

---

Olivier Grégoire is een 26-jarige Franse produkt designer, die woont en werkt in New York. In zijn werk is hij steeds op zoek naar een balans tussen kunst en industrie, vorm en inhoud, functie en emotie.
Bertrand Clerc, ook Fransman, is industrieel designer. Hij woont en werkt (voor Nokia) in London. Clerc is 27 jaar.

Ontbijten met Gigi Buffon en Green Day (30 september 2009)

Eenmaal terug van een weekje vakantie Kreta blijkt het opeens nog donker te zijn als de wekker op maandagmorgen om zes uur afloopt. Het duister draagt niet echt bij aan de feeststemming, die het begin van de eerste werkdag begeleidt. Bovendien blijkt het buiten heel frisjes te zijn, maar dat verandert na een paar dagen. September wordt een mooie nazomermaand, en de dagelijkse ritmes hernemen zich snel, alsof ik nooit ben weg geweest.

De voetbal-competitie is weer begonnen. Ik volg het niet meer van nabij, maar desondanks ontkom ik er niet aan. Na een aanwezigheid van enkele maanden staart Gigi Buffon me aan de ontbijttafel weer aan vanaf de doos met Cocopops. De nummer 1 (zo zet de goede man ook zijn handtekening) van Juventus – nee, van Italië – nee! Van Europa – nee!! Van de wereld – nee!!! Van het heelal – wijst er in, zeker niet door hemzelf gekozen woorden op hoe goed het is de dag met Cocopops te beginnen. Ik voel me al een stuk beter nu. Op de zijkant van de doos staat beschreven wat er allemaal in die balletjes zit, die inmiddels in mijn melk ronddrijven. Energie, eiwit, suiker, zetmeel, vet, vezels, sodium/natrium, zout, vitame B1, vitame B2, vitame B3, vitame B6, foliumzuur, vitame B12, vitame C, vitame D, ijzer, magnesium, fosfor, zink, kalium. Met de eetlepel halverwege lees ik het hele rijtje. Met open mond, verwonderd dat ze al dat spul in zo’n klein balletje weten te proppen. Verbaasd ook, want tussen de ingrediënten zie ik een paar dingen staan die regelrecht naar de bodem van mijn cocopop-kom zouden moeten zinken, terwijl heel het spul toch vrolijk en ietwat knisperend op het melkoppervlak rond blijft drijven. Is dit te vertrouwen?

Radio 3 verwent me, zoals elke morgen, met lekker-rustig-wakker-worden-muziek. Klassiek. Tot kwart voor zeven, want dan is het tijd voor vijf minuten radio-journaal. Op 17 september komen zes Italiaanse militairen om bij een aanslag in Afghanistan. Italië rouwt, en de demonstratie voor de persvrijheid wordt een aantal weken opgeschoven.

Op vakantie aten we een roereitje bij het ontbijt. Ja, je moet iets als er geen cocopops in de buurt zijn. Dat leek ons wel iets voor thuis, in het weekeinde, want dan hebben we wat meer tijd. Maar het is er nog niet van gekomen. Geen zin om ’s morgens vroeg te gaan staan bakken, geen zin in een eitje. Gek eigenlijk, dat sommige dingen tijdens een vakantie blijken te functioneren en vervolgens thuis niet willen lukken.

---

Billie Joe Armstrong van Green Day schreef “Wake me up when September ends” in nagedachtenis aan zijn vader. Deze overleed op een dag in september, toen Billie Joe 10 jaar oud was.

A table (13 augustus 2009)

,,A table'', zeggen de Engelsen. ,,A table'', zeggen de Fransen. Het lijkt hetzelfde, maar het klinkt heel anders. En het betekent ook iets anders.
Daar waar de Engelsen nog druk aan het worstelen zijn een voorwerp te omschrijven ('een tafel'), daar zijn de Fransen al meteen een stuk verder en maken al dankbaar gebruik van het onderwerp. Zij zitten namelijk al 'aan tafel'.
Zou het verschil iets met de tafelgewoontes van beide naties te maken hebben?

De Franse fotografe Stéphanie Lacombe reisde, een tijdje geleden weer al, drie jaar lang door Frankrijk om haar landgenoten aan tafel te vereeuwigen. In grote en kleine steden, in dorpen en op het platteland. Dikwijls wist ze de persoonlijke sfeer van een dagelijks terugkerend ritueel vast te leggen. ,,Het lijkt banaal, maar je vindt er veel in terug'', vertelt de in 1976 in Cahors geboren Lacombe. ,,Geloof, opvoeding, scholing, socialisatie of juist niet.''
Veel families die ze benaderde wilden niet op de foto. Waar ze wel mocht fotograferen ging eigenlijk alles vanzelf. Na het opstellen van de lampen hernam het familieleven haar gewone gang en na een tijd keken de gezinsleden niet eens meer naar de indringster. In de grote steden nam ze dikwijls de meest strategische plaats in huis in: daar waar de tv stond.

Hieronder drie van de foto's uit de serie 'La table de l'ordinaire'. Op de internet-site Photographie staan er nog een aantal.

 

Stéphanie Lacombe won dit jaar met haar Fransen aan tafel de belangrijke Prix Niépce. In het kader hiervan zijn haar foto's aan het eind van deze maand te zien in de Galerie Esther Woerdehoff in Parijs. De tentoonstelling loopt van 25 augustus tot 21 september.

Bronnen:

- Internazionale.

- photographie.com.

- Foundation Jean-Luc Lagardère.

- photography-now.com.

- la-Croix.com.

- Rue89.

- Gens d'images.

Alle foto's zijn gemaakt door Stephanie Lacombe.